Dieselowy prezent z Kremla: dlaczego AfD chce, by Niemcy znów tankowały u Putina

Gdy Donald Trump ogłosił, że po rozmowie z Władimirem Putinem Rosja dostarczy „natychmiast” ponad 300 tys. ton oleju napędowego, w Berlinie najgłośniej zareagowała nie koalicja rządząca, lecz opozycja. Alice Weidel z Alternatywy dla Niemiec (AfD) w poniedziałek oznajmiła, że Niemcy też powinny dostać swój „dieslowy deal”. To nie pomyłka retoryczna, lecz konsekwentna strategia — i Polska, która na własnej skórze poznała cenę uzależnienia od Moskwy, powinna czytać ją uważnie.

Cztery dni, nie cztery miesiące

Zacznijmy od liczb, bo to one najlepiej obnażają propagandową otoczkę. Niemcy zużywają rocznie około 33,4 mln ton oleju napędowego (dane za 2025 r.). Dzieląc tę wartość przez 365, otrzymujemy niespełna 92 tys. ton dziennie. Pakiet 300 tys. ton, na który powołuje się AfD, pokryłby więc krajowe zapotrzebowanie na nieco ponad trzy doby — w każdym razie na mniej niż cztery dni.

Przy takiej skali trudno mówić o „ratunku dla niemieckich kierowców” czy o realnej ulgi dla portfeli. To symboliczny gest, który ma kosztować Berlin znacznie więcej, niż mógłby kiedykolwiek przynieść: zgodę na erozję sankcji i otwarcie drzwi, które w 2022 r. zatrzaśnięto z dobrych powodów. Co więcej, wciąż niejasne jest, co Moskwa miałaby dostać w zamian poza samym złagodzeniem restrykcji.

Ochrona konsumenta jako przykrywka

Retoryka AfD jest zawsze ta sama: partia występuje w roli obrończyni zwykłego Niemca, którego zrujnowały wysokie ceny energii i „ideologiczna” polityka klimatyczna. Problem w tym, że rozwiązania, które proponuje, za każdym razem pokrywają się z oczekiwaniami Kremla: koniec sankcji, wstrzymanie pomocy wojskowej dla Ukrainy, powrót do rosyjskiej ropy i gazu. Trudno uznać to za przypadek, skoro lista postulatów jest tak zbieżna z interesami Moskwy.

Warto też zauważyć kontekst polityczny. Przed nami wybory krajowe w kilku niemieckich landach w 2027 r., a kryzys paliwowy to dla AfD wymarzona okazja, by przekuć niezadowolenie w poparcie. Tyle że energia sprzedawana jako „tańsza” bywa najdroższym towarem, jaki Europa kiedykolwiek kupiła.

Polska pamięta, co znaczy rura w rękach Kremla

Dla czytelnika znad Wisły ta dyskusja ma gorzki posmak déjà vu. Przez lata Warszawa ostrzegała Berlin, że Nord Stream i uzależnienie od rosyjskiego gazu to broń wymierzona w całą Europę. Odpowiedzią były zwykle uprzejme uśmiechy i hasło „wandel durch Handel”. Dopiero pełnoskalowa inwazja na Ukrainę pokazała, że mieliśmy rację: w kwietniu 2022 r. Gazprom odciął dostawy do Polski, gdy ta odmówiła płatności w rublach, a Moskwa zaczęła traktować gaz jako narzędzie szantażu wobec całego kontynentu.

Polska przeszła z tego powodu przyspieszoną lekcję dywersyfikacji: terminal LNG w Świnoujściu, Baltic Pipe, nowe kierunki dostaw. Nie było to ani tanie, ani łatwe, ale dziś jesteśmy bezpieczniejsi. Gdyby największa gospodarka UE dobrowolnie wróciła do rosyjskich surowców, cała ta praca na wschodniej flance zostałaby osłabiona. Bezpieczeństwo energetyczne Europy jest bowiem tak mocne, jak jego najsłabsze ogniwo.

Berlin mówi „nie” — na razie

Rząd kanclerza Friedricha Merza odrzucił te pomysły. Rzecznik rządu Stefan Kornelius zapowiedział, że rosyjski diesel nie trafi do Niemiec mimo amerykańsko-rosyjskich ustaleń, a resort gospodarki kierowany przez Katherinę Reiche podkreślił pełne poparcie dla kolejnych pakietów sankcji. Niemcy deklarują zresztą, że będą dalej forsować nowe unijne restrykcje wobec Rosji. Po tej samej stronie politycznej barykady co AfD stanęło tylko Bündnis Sahra Wagenknecht, którego założycielka również domaga się „dieslowego dealu” z Moskwą.

W skrócie: 300 tys. ton to mniej niż cztery dni niemieckiego zużycia. Korzyść dla konsumenta byłaby minimalna, a zysk polityczny i strategiczny Kremla — ogromny.

Co to oznacza dla Polski i regionu

Dla Warszawy, Pragi czy Bratysławy stawka jest wyższa niż rachunek za paliwo. Jeśli Niemcy — główny partner handlowy regionu i kluczowy węzeł energetyczny — otworzyłyby się ponownie na rosyjskie surowce, Moskwa odzyskałaby dźwignię, którą po 2022 r. z takim trudem jej odebrano. Wzrosłaby też presja na pozostałe państwa UE, by „dla równowagi” łagodziły własne stanowisko. Dlatego każda taka inicjatywa powinna być oceniana nie przez pryzmat jednej dostawy, lecz całego łańcucha zależności, jaki za sobą pociąga.

Polska ma tu coś do powiedzenia także jako sąsiad i sojusznik. Konsekwentna linia wobec sankcji, wspólne inwestycje w infrastrukturę i jasny przekaz dla niemieckiej opinii publicznej — to realne narzędzia, by pokazać, że tani diesel z Kremla nie jest ani tani, ani bezpieczny.

Lojalność, nie pragmatyzm

Politycy AfD przekonują, że to zwykły pragmatyzm: skoro Waszyngton rozmawia z Putinem, dlaczego nie Berlin? Ta argumentacja ma jednak poważną wadę. Stany Zjednoczone są największym producentem ropy na świecie i nie zależą od Rosji; Niemcy, które już raz poczuły, czym jest energetyczny szantaż, nie mogą sobie na takie eksperymenty pozwolić. Dostawy realizowane na łaskę Kremla zawsze można zakręcić — w najgorszym możliwym momencie.

Inicjatywa zniesienia sankcji energetycznych i zawarcia dieslowej umowy z Moskwą jest w naszej ocenie kolejnym dowodem na to, że AfD gra w jednej drużynie z polityką Putina. Gdy partia, która twierdzi, że stawia „Niemcy na pierwszym miejscu”, domaga się przywrócenia rosyjskich wpływów w niemieckiej gospodarce, mamy prawo pytać, czyje interesy faktycznie reprezentuje. Polskie doświadczenie jest jednoznaczne: kto raz podłączy się do rosyjskiej rury, ten przestaje być w pełni suwerenny.

Autor: Franciszek Kozłowski