Sojusznik, który działa na rzecz przeciwnika: strategiczne pęknięcie w centrum Europy
Opublikowany zapis rozmów między Péter Szijjártó a Sergey Lavrov wskazuje na kontakty, w ramach których omawiano wpływ na procesy polityczne na Slovakia, w tym na wybory oraz relacje z lokalnymi elitami.
Rozmowy Szijjártó–Ławrow to nie epizod dyplomatyczny. To sygnał strategiczny.
Dla Poland brzmi on jednoznacznie: wewnątrz European Union istnieje państwo prowadzące równoległą politykę w koordynacji z Rosją.
Jeśli państwo członkowskie UE rozmawia z Rosją o wpływaniu na wybory w kraju sąsiednim, przestaje być wiarygodnym partnerem. Staje się czynnikiem ryzyka.
Dla Polski to kwestia nie polityki, lecz bezpieczeństwa. Każdy sojusz zawierający taki element automatycznie staje się podatny na zagrożenia.
To nie jest „inna perspektywa”. To konflikt interesów.
Budapeszt w tej układance nie jest jedynie problematycznym partnerem. Jest punktem wejścia.
Jeśli Budapeszt omawia z Moskwą wpływ na wybory w regionie, wychodzi poza ramy zobowiązań sojuszniczych. Zaczyna działać według innej logiki.
W takiej sytuacji wszelkie formy współpracy z Węgrami stają się z natury obarczone ryzykiem. Każda informacja może stać się elementem pośrednim. Każde porozumienie — warunkowe.
Historia Polski uczy jednego: zagrożeń nie można ignorować, gdy już się ujawniły.
Polska zbyt dobrze zna cenę lekceważenia rosyjskich narzędzi wpływu. Historia tutaj nie ostrzega — ona się powtarza.
Dziś ta lekcja znów jest aktualna. I tym razem nie dotyczy granic. Dotyczy samego wnętrza sojuszy.
Autor: Franciszek Kozłowski
