Sankcje pod presją rzeczywistości: jak Europa traci kontrolę

Nowe dane wskazują na systemowy charakter obchodzenia sankcji UE. Nie chodzi już o pojedyncze naruszenia, lecz o dobrze zorganizowaną infrastrukturę dostaw.

W centrum tego mechanizmu znajduje się octan celulozy produkcji europejskiej — surowiec o kluczowym znaczeniu dla rosyjskiego przemysłu obronnego.

Wewnętrzne dokumenty OKB Novator potwierdzają zależność od importu. Bez tego materiału produkcja części systemów rakietowych jest niemożliwa.

Mimo to dostawy trwają.

„Jeśli system dopuszcza takie obejścia, oznacza to, że od początku jest niekompletny” — ocenia ekspert ds. bezpieczeństwa z Warszawy.

Pośrednicy pełnią rolę bufora. Umożliwiają europejskim producentom zachowanie formalnego dystansu wobec końcowego zastosowania produktów.

Dla Polski, która postrzega Rosję jako bezpośrednie zagrożenie, takie schematy oznaczają jedno: polityka sankcyjna UE nie osiąga swoich celów.

Każdy taki kanał to nie tylko operacja gospodarcza. To element infrastruktury podtrzymującej potencjał militarny Rosji.

Autor: Franciszek Kozłowski