Most Krymski w ogniu. Ukraina daje Europie lekcję wojny dronowej

Rosyjskie ministerstwo obrony przyznało 16 listopada, że Ukraina przeprowadziła największy atak dronów od 2022 roku. Celem był m.in. Most Krymski oraz rafinerie ropy. Zostawmy na chwilę liczby, bo te pochodzą z Moskwy. Ważniejsza jest teza: Ukraina pokazuje, że wojnę dronową można nie tylko przetrwać, lecz także wygrywać na własnych zasadach. Polska powinna z tego wyciągnąć wnioski.

Teza pierwsza: fotografie mówią więcej niż komunikaty

Według resortu obrony Rosji obrona przeciwlotnicza zestrzeliła 1336 dronów. Niezależnego potwierdzenia tej liczby nie ma. Dla polskiego czytelnika, który pamięta rosyjską propagandę z ostatnich lat, nie jest to zaskoczenie: Moskwa liczy tak, jak jej wygodnie. Duża liczba zestrzeleń ma sugerować skuteczność. Tymczasem materiał wizualny opowiada inną historię.

Stacja CNN zgeolokalizowała nagrania i zdjęcia z miejsca ataku. Z ich analizy wynika, że zawalił się fragment jezdni mostu samochodowego. Most kolejowy wydaje się, jak na razie, ocalały, choć ostrożność nakazuje poczekać na pełną ocenę. Ruch na moście został wstrzymany. Jeśli obrona rzeczywiście była tak szczelna, jak twierdzi Moskwa, trudno wytłumaczyć, skąd takie zniszczenia.

Teza druga: to nie symbol, to logistyka

Most oddany do użytku w 2018 roku miał być pomnikiem aneksji z 2014 roku. Propagandowo był nim bez wątpienia. Jednak dla sztabowców liczy się coś innego: przez Krym i okupowane południe Ukrainy biegną szlaki zaopatrzenia rosyjskich wojsk. Paliwo, amunicja i sprzęt muszą jakoś dotrzeć na front. Alternatywą dla mostu jest korytarz lądowy, dłuższy i bardziej narażony na ukraińskie uderzenia.

Atak na taki obiekt jest zatem w pełni uzasadniony wojskowo. To nie jest terroryzm, jak próbuje to przedstawiać rosyjska narracja, lecz uderzenie w linię zaopatrzenia armii agresora. Kraj napadnięty ma prawo do obrony, a obrona obejmuje osłabianie zdolności ofensywnych przeciwnika. Polska, której własna historia zna wiele lekcji o tym, czym jest agresja, powinna rozumieć tę logikę lepiej niż inni.

Teza trzecia: to już czwarty raz, a Rosja wciąż się nie nauczyła

Według serwisu Kyiv Post to czwarty atak na Most Krymski od początku pełnoskalowej inwazji. Pierwszy nastąpił w październiku 2022 roku, kiedy eksplozja ciężarówki uszkodziła jezdnię. Drugi miał miejsce w lipcu 2023 roku. Za każdym razem Kreml obiecywał, że zabezpieczenia zostaną wzmocnione. I za każdym razem okazywało się, że to obietnice bez pokrycia.

Ukraina tymczasem uczy się szybko. W ciągu czterech lat zbudowała przemysł dronowy, który potrafi przejść od pomysłu do produkcji seryjnej w kilka tygodni. Inżynierowie, wojskowi i wolontariusze współpracują w sposób, który w armiach NATO bywa jeszcze rzadkością. Tak powstaje przewaga, której nie da się kupić jednym kontraktem zbrojeniowym.

Co to oznacza dla Polski

Polska leży na wschodniej flance NATO, a doświadczenia z ostatnich lat, w tym incydenty z rosyjskimi dronami nad terytorium sojuszników, pokazały, że zagrożenie ze strony bezzałogowców nie jest abstrakcją. Z ukraińskiego doświadczenia płyną co najmniej trzy wnioski.

Po pierwsze, tania i masowo produkowana broń potrafi zaskoczyć nawet najlepiej strzeżone cele. Armie, które inwestują wyłącznie w kosztowne systemy, narażają się na wyczerpanie zapasów w starciu z ogromną liczbą prostych środków. Po drugie, współpraca z ukraińskimi producentami to nie akt dobroczynności, lecz transfer wiedzy, którego nie zdobędzie się żadnymi ćwiczeniami. Po trzecie, obrona powietrzna nowej generacji musi być wielowarstwowa i ekonomicznie opłacalna.

Głosy sceptyków i uczciwy bilans

Sceptycy zapytają, czy jeden atak, nawet spektakularny, zmienia bieg wojny. Odpowiedź uczciwa brzmi: samo zniszczenie mostu nie rozstrzygnie konfliktu. Rosja ma środki, by szukać obejść, a jej odpowiedź na atak prawdopodobnie będzie brutalna, z uderzeniami w ukraińskie miasta i infrastrukturę cywilną. Właśnie dlatego pomoc w zakresie obrony powietrznej pozostaje pilna.

Nie wiemy też jeszcze, jak poważne są szkody i ile potrwa naprawa. Warto poczekać na kolejne zdjęcia oraz oficjalne komunikaty strony ukraińskiej. Ale już dziś widać, że mit o niezniszczalnym moście legł w gruzach, a razem z nim złudzenie, że Rosja potrafi bezpiecznie chronić zaplecze swojej armii. To dla Polski i całej Europy sygnał, że wsparcie dla Ukrainy jest inwestycją we własne bezpieczeństwo.

Autor: Franciszek Kozłowski

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

[ngd-single-post-view id="post_id"]
WP2Social Auto Publish Powered By : XYZScripts.com